درد من......

درد تو........

درد ما.

و درد همسایه که همدم درد است و هم سفره غم.دلش گرفته

و چراغ خانه اش خاموش است.

و من هم.....

یادم باشه من تنهام.....

با هیچ کس از احساسم حرف نزنم....

به هیچ کس نگم که دوسش دارم......

یادم باشه.......یادت باشه.....که       عشق       مرده.

یادم باشه......

یادم نره...............

یادت نره.

روز بي حوصلگي

وقت خوبي كه مي شد

غزلي تازه بگي

ظهر يكشنبه من

جدول نيمه تموم

همه خونه هاش سياه

روي خونه جغد شوم

صفحه كهنه يادداشتاي من

گفت دوشنبه روز ميلاد منه

اما شعر تو مي گه كه چشم من

تو نخ ابر كه بارون بزنه

آخ اگه بارون بزنه

آخ اگه بارون بزنه

غروب سه شنبه خاكستري بود

همه اتگار نوك كوه رفته بودن

به خودم هي زدم از اينجا برو

اما موش خورده شناسنامه من

عصر چهارشنبه من

عصر خوشبختي ما

فصل گنديدن من

فصل جون سختي ما

روز پنج شنبه اومد

مثل سقائك پير

رو نوكش يه چيكه آب

گفت به من بگير بگير

جمعه حرف تازه اي برام نداشت

هرچي بود...

خيلي پيش تر از اين ها گفته بود!"

هم نفس با غم

هم سفر با درد

هم نوا با آه

!!!!!!!

يه پسر خوب کمتر با اين جمله مواجه ميشود"مشترک گرامي دسترسي شما به اين سايت مقدور نمي باشد

اما اگه حرفهاشون از دل باشه مي تونه

بزرگترين آدم ها رو بسازه.

ما نمي تونيم به دلمون ياد بديم كه نشكنه ولي

ميتونيم به دلمون ياد بديم كه

بلکه حاصل انتخاب است.......

ما هر روز خودمان سرنوشت خود را با افکاری که در سر داریم می سازیم.همانگونه که خردمندی می گوید:مردم خطا های زندگی خود را جمع می کنند،از آن هیولائی می آفرینند و نامش را سرنوشت می گذارند.

از چه روزهايي گذشتم

انقده رفتم و رفتم

انقده رفتم و رفتم

  كه هنوز هم برنگشتم..................

پاهایت را بغل می کنی......

گو نه ات را می گذاری روی زانوهایت.....

و.......

خیره می شوی به افق.......

و.......

بغض گلویت را می گیرد.

 گرسنه ام چنانكه كودكان گواتمالا، تشنه ام چنانكه زمین تشنه كویر، اما نه نیازمند تكه ای نانم نه جرعه ای آب، تنها خانه ام را بمن بدهید .
بارها خوانده ام و بارها در داستانهای كودكانه شنیده ام ایران، اما طعم آنرا نچشیده ام چنانكه آزادی، اما حتی نمیخواهم مرا برهانید! تنها خانه ام را بمن بدهید.

ایران را دوست دارم، فرازهای البرز كوه ، فرودهای دشتهای پهناورش، همه دیوارهای خانه ام را دوست دارم، حتی خارهای برانش و سنگهای بیابانش را، به چپاول نبریدش خانه ام را بمن بدهید!

سالهاست كه دشمنان ایران - سرزمینی به تاریخ آفرینش، به تاریخ انسان - با هزاران نیزه به زخم خانه ام ایران، کوشیده اند و با هر نوع ترفندی به از بین بردن فرهنگ این مرز و بوم كهن همت گمارده اند و امروز با به زیر آب فرستادن دشت پاسارگاد و تنگه بلاغی و با آبگیری سد سیوند كه یادگار نیاكان ایران زمین ماست، زخمی تازه به پیكر تاریخ ایران و فرهنگ ما میزنند كه تاریخ جهان تار و پودی تنیده با هم دارد.

چنانكه ما و شما از دورترین تاریخ با هم ایستادیم و با هم آمدیم ما با فردوسی و رستم و شما یا هرودت و آشیل. امروز كه نیازمند شماییم دوستی كهن بخاطر آورده و تاریخ ما را از تاراج نجات دهید كمک كنید تا خانه و فرهنگ خویش را حفظ كنیم حتی سنگ كوچک فراموش شده در گوشه حیاط خانه را.
نگذارید تا با آبگیری سد سیوند یك تاریخ به نابودی كشانیده شود اگر به كودكان گرسنه آفریقا نان میدهید به فرزندان این مرزو بوم تنها و تنها جرعه ای هوا برسانید. تاریخ ما را دریابید .

برای درک ارزش ۴ سال از دانشجویی بپرس که به تازگی درسش تمام شده .

برای درک ارزش ۱سال از دانش آموزی بپرس که در امتحانات شهریور نمره نیاورده.

برای درک ارزش ۱ماه از مادری بپرس که نوزادش رو ۸ ماهه به دنیا آورده .

برای درک ارزش ۱ هفته ازیک مجله ی هفتگی بپرس .

برای درک ارزش ۱ساعت از عاشقانی بپرس که در انتظار دیدن هم هستند .

برای درک ارزش ۱دقیقه از مسافری بپرس که از قطار یا هواپیما جا مانده .

برای درک ارزش ۱ثانیه از کسی بپرس که از حادثه ای جان سالم به در برده .

برای درک ارزش ۱هزارم ثانیه از قهرمانی بپرس که مدال نقره گرفته .

و ........................اما :

برای درک ارزش یک دوست به کسی فکر کن که از دستش دادی !

۱- در سال ۵۲ جمعه داریم و می دانید جمعه ها فقط برای استراحت است بدین ترتیب ۳۱۳ روز باقی می ماند.

۲-حد اقل ۵۰ روز مربوط به تعطیلات تابستانی است و چون هوا گرم است مطالعه ی دقیق برای یک فرد نرمال مشکل است بنابر این ۲۶۳ روز باقی می ماند

۳-در هر روز ۸ ساعت خواب برای بدن لازم است که در کل سال ۱۲۲ روز می شود و ۱۴۱ روز باقی می ماند.

۴-اما سلامتی جسم و روح روزانه یک ساعت تفریح می طلبد که جمعا ۱۵ روز می شود و ۱۲۶ روز باقی می ماند.

۵- طبیعتا در روز ۲ ساعت برای خوردن غذا اعم از صبحانه نهار و شام لازم است که در کل ۳۰ روز می شود پس ۹۶روز دیگر می ماند.

۶-یک ساعت در روز برای گفتگو و تبادل افکار صرف می شود چرا که انسان موجودی اجتماعی است و این خود ۱۵ روز را به خود اختصاص می دهد بنابراین ۸۱ روز باقی می ماند

۷-روزهای امتحان دست کم ۴۵ روز را به خود اختصاص می دهد و نظر به حجم بالای درس ها و خستگی ناشی از امتحان ۳۶ روز دیگر باقی می ماند

۸-تعطیلات نوروز و اعیاد مختلف که دست کم ۳۰ روز در سال است مگر می شود در این اعیاد وقت به مطالعه گذراند؟پس ۶ روز دیگر باقی می ماند...

۹-در سال حداقل ۳روز به بیماری طی می شود و ۳ روز دیگر باقی می ماند.

۱۰-سینما رفتن و سایر امور شخصی حد اقل در طول سال ۲ روز را به خود اختصاص می دهد پس فقط یک روز دیگر باقی می ماند

۱۱-یک روز باقی مانده همان روز تولد شماست چگونه در این روز خاص درس خواند

پس یک داوطلب نرمال نباید امیدی به قبولی در دانشگاه داشته باشد!!!

نگفته نماند گرا میم......

دغدغه چیزی عجیب نیست!!!

آنجا که پو ستین از پوست پلک آدمی ست.

به خدا می برم از شهر شما دل شوریده و دیوانه خویش

مسئله این است....

بحث در این است.....

وسوسه این است.

آخ اگه بودم......

اگه بودم به خدا نمی ذاشتم به این راحتی از دستش بدیم.چی جوری شو نمیدونم ولی نمی ذاشتم.به خدا نمی ذاشتم.بل از اینکه بره می شد براش خیلی کارا کرد ولی حالا.... هر هفته،یک بار می رم پیشش،با یه

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم             شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیریم