کرديم و به تفاوت هاي کيفي پي مي بريم (منظورم کيفيت سريال است،) يانگوم جان تو خبر نداري ما

چه مي کشيم (نترس چيز بد و بي تربيتي نمي کشيم.) تو نمي داني الان مهمترين مساله مملکت ما

اين است که فوتباليست هاي تيم ملي با شلوارک نروند ناهار بخورند. شلوارک خوب نيست يانگوم،

خيلي خطر داره يانگوم، تو نمي داني که اخيراً گفته اند دانشگاه ها محل فساد هستند و دوم خرداد هم

محل انحراف. يادش بخير يانگوم، فساد و انحراف در گذشته صفايش بيشتر بود.

 يانگوم جان تو نمي داني در اينجا پنج، شش پست مهم را مي دهند به يک آقايي. او مي گويد

رياست ستاد مبارزه با قاچاق کالا شغل نيست، راستي يانگوم اگر شغل نيست پس الف)

تفريحات سالم است؟ ب) دستگرمي است؟ ج) مرغ ماهي خوار است؟ د) ميزان الحراره است؟

يانگوم جان بگو چيست پس؟

يانگوم مهربان، ما شاهد فداکاري هاي تو در دربار هستيم اما اين کارها آخر و عاقبت ندارد از دربار

بيا بيرون و به ما بپيوند، يا لااقل بيا عضو اين معاونت رسانه يي رياست جمهوري شو و براي تمام

تيترها و مطالب روزنامه ها يک جوابيه بنويس و بفرست، باور کن از بيکاري بهتر است، يانگوم، تو

نمي داني مدتي است من هرچه مي نويسم يک جايش حذف مي شود.

ديروز رسماً مطلب را ريخته بودند توي چرخ گوشت. چرخ گوشت که نمي داني چيست. در دهه تو

حتي در دربار استکباري ات هم چرخ گوشت نبوده. حيف در يک قرن پيش زندگي مي کني وگرنه

با هم چت مي کرديم و همه مشکلاتمان را برايت مي گفتم

مرتب و همه چيز جمع و جور شده. يک پاکت هم به روي بالش گذاشته شده و روش

نوشته بود «پدر». با بدترين پيش داوري هاي ذهني پاکت رو باز کرد و با دستان لرزان

نامه رو خوند :

پدر عزيزم،

در همين نزديكي

ديروز شيطان را ديدم. در حوالي ميدان بساطش را پهن

 كرده بود. فريب مي‌فروخت. مردم دورش جمع شده بودند.

هياهو مي‌كردند و هول مي‌زدند و بيشتر مي‌خواستند.

توي بساطش همه چيز بود؛ غرور، حرص، دورغ، خيانت،

جاه‌طلبي؛ هر كسي چيزي مي‌خريد و در ازايش چيزي مي‌داد.

 بعضي‌ها تكه‌اي از قلب‌شان را مي‌دادند و بعضي‌ها

 پاره‌اي از روح‌شان را؛ بعضي‌ها ايمان‌شان را مي‌دادند و برخي هم آزادگي‌شان را.

شيطان مي‌خنديد و دهانش بوي گند جهنم مي‌داد. حالم را

به هم مي‌زد؛ دوست داشتم همه نفرتم را نثارش كنم.

 انگار ذهنم را خواند؛ موذيانه خنديد و گفت: «من

كار

با كسي ندارم؛ فقط گوشه‌اي بساطم را پهن كرده‌ام و

 آرام نجوا مي‌كنم. نه قيل و قال مي‌كنم و نه كسي را

مجبور مي‌كنم كه از من چيزي بخرد. مي‌بيني! آدم‌ها خودشان

دور من جمع شده‌اند». جوابش را ندادم. آن وقت سرش را

نزديك‌تر آورد و گفت: «البته تو با اينها فرق مي‌كني؛

 تو زيركي و مؤمن. زيركي و ايمان، آدم را نجات مي‌دهد.

اينها ساده‌اند و گرسنه؛ به جاي هرچيزي فريب

مي‌خورند». از شيطان بدم مي‌آمد؛ حرف‌هايش اما شيرين

بود.

گذاشتم كه حرف بزند و او هي گفت و گفت و گفت.

 ساعت‌ها كنار بساطش نشستم؛ تا اينكه چشمم به جعبه‌اي

 «عبادت» افتاد كه لابلاي چيزهاي ديگر بود. دور از

 چشم شيطان آن را برداشتم و توي جيبم گذاشتم. با خود

گفتم: «بگذار يك بار هم كه شده كسي، چيزي از شيطان

بدزدد؛ بگذار يك بار هم او فريب بخورد». به خانه

آمدم و در جعبه كوچك عبادت را باز كردم؛ توي آن اما

جز «غرور» چيزي نبود. جعبه عبادت از دستم افتاد و

غرور توي اتاق ريخت. فريب خورده بودم...فريب! دستم

را روي قلبم گذاشتم...نبود. فهميدم آن را در كنار

بساط شيطان جا گذاشته‌ام. تمام راه را دويدم. تمام راه

لعنتش كردم. تمام راه، خداخدا كردم. مي‌خواستم يقه

نامردش را بگيرم؛ «عبادت» دروغي‌اش را توي سرش بكوبم و

قلبم را پس بگيرم. به ميدان رسيدم...شيطان اما نبود!

آن وقت نشستم و به حال خودم سير گريستم. اشك‌هايم كه

تمام شد، بلند شدم تا بي‌دلي را با خودم ببرم كه صدايي

شنيدم...صداي قلبم را...و همانجا بي‌اختيار به سجده

با تمام بی کسی های شبانه

می خورد بر مرد تنها

می چکد بر فرش خانه

باز می آيد صدای چک چک غم...

باز ماتم

من به پشت شيشه تنهايی افتاده

نمی دانم... نمی فهمم

کجای قطره های بی کسی زيباست؟

نمی فهمم چرا مردم نمی فهمند

که آن کودک که زير ضربه شلاق باران سخت می لرزد

کجای ذلتش زيباست؟

نمی فهمم کجای اشک يک بابا

که سقفی از گل و آهن به زور چکمه های باران

به روی همسر و پروانه های مرده اش آرام باريده

کجايش بوی عشق و عاشقی دارد؟

نمی دانم چرا مردم نمی دانند

که باران، عشق ِ تنها نيست

صدای ممتدش در امتداد رنج اين دلهاست

کجای مرگ ما زيباست... نمی فهمم؟

يادم آرد روز باران را

يادم آرد مادرم در کنج باران مُرد...

کودکی ده ساله بودم

می دويدم زير باران از برای نان

مادرم افتاد

مادرم در کوچه های پست شهر آرام جان می داد

فقط من بودم و باران و گلهای خيابان بود

نمی دانم کجای اين لجن زيبا بود؟

بشنو از من کودک من

پيش چشم مرد فردا

که باران هست زيبا از برای مردم زيبای بالادست

و آن باران که عشق دارد

فقط جاريست برای عاشقان مست

و باران من و تو غم و درد دارد...

 که امروزه ما به اشتباه آنها را متهم به آتش پرستی    می کنیم که از این روی که آنان خدای را نور مطلق

 می دانستند و در زمان ایشان آتش تنها وسیله نور رسانی بود ، پس برای آنها مقدس بود. چنانکه شمع

 روشن کردن در ادیان دیگر نیز برگرفته از همین عقیده است و بس. واژه " سور" به معنای "سرخ" و

 "آتش" می باشد. در ایران باستان هر ماه یک جشن سوری بر پا بود که امروزه تنها جشن سده و

 چهارشنبه سوری از آنها باقی است. از آن روی به این جشنها سوری می گفتند که عنصر اصلی آنها آتش

 بود. جشن سوری در آخرین آدینه شب هر سال برپا می گردید و با رفتن به اتاق مردگان آغاز میشد. جالب

 است که.....